His voice was rough and hoarse from years of shouting. Xavier lifted his head slightly, though his green eyes remained hidden beneath the shadow of his large brown cloak hood. He parted his red lips:
"I want to go to the Hyun-Earth Academy."
The middle-aged man sized him up. The boy looked thinner and weaker than most fifteen-year-olds. Either way, he was considered cannon fodder. It was true that Hyun-Earth Academy, unlike the other academies of the Holy Empire, accepted students from all walks of life—but the tuition would have discouraged anyone. The man sighed:
"Go on, kid! That's no place for you."
Xavier tossed his cloth money bag toward the man:
"Just do your job."
The man snatched the bag mid-step and peeked inside. Ten silver coins of the Hilgan Empire gleamed up at him. He gestured for Xavier to climb aboard:
"Hop up, you dying crow! I'm not here to babysit you!"
Without a word, Xavier climbed into the front of the carriage. The coachman flicked his long whip over the horses' backs:
"Giddy up! Move, beasts!"
The carriage slowly picked up speed. The horses' hooves clattered loudly on the cobblestones of Holivish, echoing through the streets. Stone and wooden houses blurred past, carrying Xavier toward an uncertain future.
Xavier reached into his bag and pulled out a book. Its cover was faded and worn. He had scoured half the capital's money changers to buy it at a reasonable price. The title—Spatial Geometry—was barely visible on the faded leather cover.
Opening the book, he found pages full of mathematical calculations and magical runes. Some were written in Xavier's own hand, others in the anonymous handwriting of the previous owner. He began studying the theories, noting that a few of the runes contained minor errors.
If he could correct them, he could cast spells without reading the chant aloud. He pinched the bridge of his narrow nose. Focusing on study was hard, and the daily sleepiness kept tugging at him. He closed his eyes briefly, resisting the urge:
"Just ten more pages! Then a quick nap!"
With that promise to himself, he stayed awake a little longer. He picked up a pencil and began writing down his hypotheses. Before he knew it, he had finished the ten pages. Rubbing his pale face with one hand, he closed the book with his pencil still inside and hugged it to his chest. Sleep soon overtook him.
As always, his dreams gradually transformed into childhood nightmares. Xavier rose and walked a few steps in the absolute darkness.
---
صدایش بخاطر سالها فریاد زدن خراشیده و نکره بود. زاویر کمی سرش را بلند کرد اما هنوز چشمان سبزش زیر سایهی کلاه بزرگ شنل قهوهای مخفی بود. لبهای سرخش را تکان داد:
میخوام به آکادمی هیونارث برم.
مرد میانسال زاویر را برانداز کرد. پسرک لاغراندامتر و ضعیفتر از نوجوانان پانزده ساله به نظر میرسید. به هر حال گوشت دم توپ محسوب میشد. درست بود که آکادمی هیونارث بر خلاف سایر آکادمیهای امپراطوری مقدس از هر قشری دانشجو میپذیرفت اما شهریهی آن هر کسی را منصرف میکرد. مرد آهی کشید:
برو بچه! اونجا جای تو نیست.
زاویر کل کیسهی پارچهای پولش را برای مرد پرت کرد:
تو فقط کارت رو بکن.
مرد در وسط راه کیسهی پول را قاپیده بود. به داخل آن نگاهی انداخت. ده سکهی نقرهی امپراطوری هیلگان به او چشمک میزد. مرد به زاویر علامت سوار شدن را نشان داد:
بپر بالا جغله مردنی! من وظیفهای برای برگردوندنت ندارم!
زاویر بیحرف در کالسکهی جلوی مرد نشست. مرد کالسکهچی شلاق بلندش را تاب داد و بر بدن اسبها نواخت:
هرررره! برو حیوون!
کالسکه به آرامی شروع به سرعت گرفت. صدای سم اسبها تلقتلقهای بلندی در خیابانهای سنگفرش هولیویش برجای مینهاد. خانههای سنگی و چوبی به سرعت رو به عقب میرفتند و زاویر را به سوی آیندهای نامعلوم میبردند.
زاویر دست در کیفش برد و کتابی را بیرون کشید. عنوان کتاب رنگ و رو رفته و قدیمی بود. زاویر بخاطر این کتاب نصف صرافیهای پایتخت را گشته بود تا بتواند به قیمت مناسبی آن را تهیه کند. نام هندسهی فضایی بر روی جلد چرمی کمرنگ شده بود.
زاویر کتاب را گشود. در جایجای کتاب پر از محاسبات ریاضی و رونهای جادویی بود. بعضی از آنها خط خود زاویر بود و بعضی دیگر دستخط صاحب قبلی و بینام کتاب. زاویر مشغول خواندن نظریهها شد. به نظرش بعضی رونهای کتاب مشکلات کوچکی داشتند.
اگر موفق به اصلاح رونها میشد، میتوانست بدون خواندن سرود، طلسم اجرا کند. پل بینی باریکش را نیشگون گرفت. تمرکز روی مطالعه برایش سخت بود و خواب روزانه مدام او را سمت خودش فرا میخواند. پلکهایش را روی هم فشرد و در برابر خواب مقاومت کرد:
فقط همین ده صفحه! بعدش یه چرت کوچیک!
با یک وعده خودش را بیشتر بیدار نگه داشت. مداد کنار کتاب را برداشت و مشغول نوشتن فرضیههایش شد. قبل از آنکه بفهمد ده صفحه به پایان رسید. صورت سفیدش را با یک دست مالید. کتاب را با مداد لایش بست و در آغوش کشید. دیری نپایید که خواب او را فرا خواند
همانند همیشه خوابهایش پس از مدتی به کابوسهای دوران کودکی بدل میگشتند. زاویر ایستاد و کمی در تاریکی مطلق راه رفت.