…Suko hâlâ pencereden dışarı bakıyordu.
Bahçede yürüyen öğrenciler, rüzgârın ağaç yapraklarını hafifçe sallaması, gökyüzündeki bulutların yavaş hareketi… her şey sıradandı.
Ama Suko'nun iç dünyasında bir şey değişiyordu.
Kılıç ortadan kaybolduğu anda, Suko'nun içinde daha önce hiç hissetmediği bir sessizlik oluştu.
Bu sessizlik boşluk değildi.
Bu… bir anlama anıydı.
Suko'nun gözleri bir anlığına kapandı.
The Emperor of Kingdom Eyes, bugüne kadar ona yalnızca Akış'ı göstermişti. İnsanların enerjilerini, tekniklerini, varlıklarının yönünü…
Ama o anda gözlerinin içinde yeni bir şey açıldı.
Akış'ın altında olan bir şey.
Akış'ı hareket ettiren şey.
Akış'ın doğmadan önceki hali.
Suko'nun zihninde kısa bir görüntü oluştu.
Bir nehir gibi akan Akış…
Sonra o nehrin kaynağı…
Sonra kaynağın da ötesi…
Bir anda Suko'nun gözlerinin arkasında yeni bir katman açıldı.
The Emperor of Kingdom Eyes…
bir seviyeye daha yükselmişti.
Artık yalnızca Akış'ı görmüyordu.
Akış'ın neden var olduğunu görüyordu.
Sınıfta hiçbir şey değişmemişti.
Ama Suko'nun algısı değişmişti.
Artık sınıftaki her öğrenci yalnızca bir Akış'a sahip değildi.
Onların etrafında… küçük olasılık yolları vardı.
Her hareketleri, her düşünceleri… ince çizgiler gibi dallanıyordu.
Suko o çizgilerin hepsini aynı anda görebiliyordu.
Ve hepsi… sonunda aynı noktaya gidiyordu.
Suko'ya.
Suko gözlerini tekrar açtı.
Gözlüğünün arkasındaki mavi gözleri bu sefer daha sakindi.
Ama öğretmen bir anlığına irkildi.
Çünkü sınıfta bir saniyeden daha kısa bir süre için… Akış tamamen durmuştu.
Sanki dünya nefes almayı bırakmıştı.
Sonra her şey tekrar normale döndü.
Kimse bunu fark etmedi.
Suko ise çok uzakta gerçekleşen başka bir şeyi hissetti.
Orfe'nin dev bedeni yere düşmüştü.
Ama kılıç hâlâ ilerliyordu.
Gerçekliğin katmanlarını geçiyor… boyutların arasından geçiyor… matematiksel sınırları aşmaya devam ediyordu.
Suko bunu hissetti.
Ama bu onu şaşırtmadı.
Çünkü o hareket çoktan gerçekleşmişti.
Suko sadece sonucu görüyordu.
O sırada öğretmen tekrar konuştu.
"Pekâlâ," dedi.
"Sıradaki öğrenci."
Ders devam etti.
Suko ise sessizce oturuyordu.
Ama artık içindeki güç… biraz daha farklıydı.
Omnitelekinezi artık yalnızca nesneleri kontrol etmiyordu.
Artık olasılıkların yönünü de değiştirebiliyordu.
Ve bu… Suko'nun henüz yedi yaşında olduğu bir zamandı.
Bu yalnızca başlangıçtı.