เช้าวันนั้น เมืองชิงเหอคึกคักกว่าปกติ
ผู้คนมารวมตัวที่ลานหน้าสำนักหลิงอวิ๋น
ไม่ใช่เพื่อทำพิธี
ไม่ใช่เพราะภัยพิบัติ
แต่เพื่อ "มอง"
หลินเยว่ายืนอยู่หลังฉากไม้
ได้ยินเสียงสนทนาชัดเจน
"นางจะออกมาหรือไม่"
"ได้ยินว่าเป็นคนธรรมดาแท้ ๆ"
"ถ้าไม่ใช่เทพ ก็ต้องมีของวิเศษ"
คำพูดเหล่านั้น
ไม่ได้ตั้งใจทำร้าย
แต่กลับบีบคั้นยิ่งกว่าคำกล่าวหา
ชายชรานักพรตยืนอยู่ข้างนาง
ถอนหายใจยาว
"ข้าพยายามปิดข่าวแล้ว"
เขากล่าว
"แต่ชื่อของเจ้า…ออกไปไกลเกินเมืองนี้"
หลินเยว่พยักหน้า
สีหน้านิ่ง
แต่หัวใจหนักอึ้ง
นางรู้ดีว่า
ยิ่งอยู่นาน
ยิ่งมีคนอยากพิสูจน์
และเมื่อการพิสูจน์เริ่ม
สวรรค์จะไม่ยืนดูเฉย ๆ
คืนนั้น
หลินเยว่านั่งอยู่ในเรือน
เก็บของเพียงเล็กน้อย
ไม่มีของมีค่า
ไม่มีเครื่องราง
มีเพียงเสื้อผ้าเรียบ ๆ
กับผ้าผืนหนึ่งที่นางไม่เคยรู้ว่าเหตุใดจึงเก็บไว้เสมอ
เสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้าประตู
ชายชรานักพรตยืนอยู่
ถือโคมไฟในมือ
"เจ้าจะไปจริงหรือ"
เขาถาม
เสียงแผ่ว
"หากข้าอยู่ต่อ"
หลินเยว่ตอบ
"เมืองนี้จะไม่ปลอดภัยอีก"
ชายชรานิ่งไป
ก่อนกล่าวช้า ๆ
"เจ้ากำลังเลือกหนทางเดียวกับคนในตำนาน"
"คนที่สวรรค์ไม่อาจควบคุม…
และโลกไม่อาจปกป้อง"
หลินเยว่ายิ้มจาง
ไม่ภูมิใจ
ไม่หวาดหวั่น
"ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา"
นางกล่าว
"ถ้าการหายไปของข้าทำให้คนอื่นอยู่ได้
นั่นก็คุ้มแล้ว"
ก่อนรุ่งสาง
หลินเยว่ออกจากเมืองชิงเหอ
ไม่มีเสียงอำลา
ไม่มีใครเห็น
เพียงเงาหนึ่ง
ที่ค่อย ๆ กลืนหายไปกับหมอกยามเช้า
เมื่อแสงอาทิตย์ขึ้น
ผู้คนมาที่สำนัก
แต่เรือนของนาง…ว่างเปล่า
"นางไปแล้ว?"
"หนีหรือ"
"หรือถูกพาไป"
คำถามมากมาย
ไม่มีคำตอบ
และเพราะไม่มีคำตอบ
ชื่อของหลินเยว่
ยิ่งถูกพูดถึง
ที่ใดสักแห่ง
ในแดนกัก
เซียวอวิ๋นลืมตาขึ้นพร้อมแรงสั่นไหวในอก
ไม่ใช่พลัง
ไม่ใช่คำสัตย์
แต่เป็นความว่างเปล่าที่ขยายออก
"นางจากไป…"
เขาพึมพำ
ไม่รู้ได้อย่างไร
แต่รู้แน่ชัด
หลิงซู่ปรากฏตัว
มองม้วนบันทึกในมือ
อักษรทองปรากฏขึ้นใหม่
"มนุษย์ผู้ถือคำสัตย์
หายไปจากเมืองชิงเหอ
โดยสมัครใจ"
หลิงซู่จ้องข้อความนั้น
นิ่งนาน
"…การหายไป"
เขาพึมพำ
"ไม่เคยถูกนับเป็นการฝืนกฎ"
เซียวอวิ๋นเงยหน้าขึ้น
ดวงตาคมมีแสงวาบ
"เพราะกฎไม่เคยคาดว่า
มนุษย์จะเลือกปกป้องผู้อื่น
ด้วยการลบตัวเองออกจากโลก"
หลิงซู่ไม่ตอบ
แต่ปลายพู่กันในมือ…หยุดนิ่ง
เป็นครั้งแรก
ที่บันทึกไม่ได้เขียนต่อทันที
หลินเยว่าเดินอยู่บนเส้นทางที่ไม่มีชื่อ
ไม่มีจุดหมาย
หมอกบางปกคลุม
ลมหายใจสม่ำเสมอ
นางไม่รู้ว่ากำลังเดินไปสู่สิ่งใด
รู้เพียงว่า
การหายไปครั้งนี้
ไม่ใช่การหนี
แต่เป็นการก้าวออกจากบทที่ถูกเขียน
เพื่อสร้างบทใหม่
ด้วยมือของตนเอง
และที่ใดสักแห่ง
ภายใต้ฟ้าเดียวกัน
ชายผู้หนึ่งยังคงรอ
แม้ไม่รู้ว่าวันใดจะได้พบกันอีก