รุ่งเช้า เมืองชางหลิงสงบอย่างประหลาด
หลังจากคืนที่หลินเยว่ยืนอยู่บนเนินดิน
รับเคราะห์ไว้กับตัวเอง
เช้านี้ไม่มีใครล้ม
ไม่มีของแตก
ไม่มีข่าวร้ายจากบ้านใด
เมืองทั้งเมือง…เหมือนถูกกดให้เงียบ
หญิงม่ายเจ้าของร้านซุปยิ้ม
"ช่วงนี้เมืองเราดวงดีจริง ๆ"
หลินเยว่เพียงพยักหน้า
แต่ลึกในอก…นางรู้ว่ามันไม่ใช่แค่โชค
เมื่อคืน
แรงกดที่อกแทบทำให้นางหายใจไม่ออก
แต่จู่ ๆ มันก็ "เบาลง"
ไม่ใช่หาย
แค่…เหมือนมีใครบางคนรับไปครึ่งหนึ่ง
นางล้างชามเงียบ ๆ
แต่สมาธิไม่อยู่กับงาน
หลินเยว่รู้สึกถึงความคุ้นเคยบางอย่าง
ไม่ใช่เสียง
ไม่ใช่พลัง
เป็นความรู้สึกเหมือน…มีใครยืนอยู่ด้านหลัง
ห่างออกไปมาก
แต่ยังหันมาทางเดียวกัน
นางชะงักมือ
มันเป็นไปไม่ได้
เซียวอวิ๋นอยู่ไกลเกินไป
ไกลจนไม่ควรสัมผัสได้
แต่หัวใจของนางกลับรู้สึกชัด
คืนนั้น
หลินเยว่กลับไปที่เนินดินอีกครั้ง
ลมพัดแรงกว่าปกติ
หญ้าไหวเป็นระลอก
นางยืนอยู่ตรงจุดเดิม
หลับตา
ตั้งใจฟัง
ไม่ใช่เสียงรอบตัว
แต่เป็น "น้ำหนักของโลก"
แล้วนางก็รู้
เคราะห์ยังคงไหลมาทางนี้
ยังคงพุ่งลงที่เดิม
แต่ตอนที่มันกดลง
มันไม่ได้ลงทั้งหมด
ครึ่งหนึ่งหายไป
เหมือนถูกดึงออกจากนาง
หลินเยว่ลืมตาทันที
"ใคร…"
เสียงของนางเบา
แต่จริงจัง
ไม่มีใครตอบ
มีเพียงลม
นางเดินวนรอบเนินดิน
มองพื้น
มองท้องฟ้า
ไม่มีรอยเท้า
ไม่มีเครื่องราง
ไม่มีร่องรอยพลัง
แต่ความรู้สึกนั้นชัด
เหมือนมีใครบางคน
กำลังยืนอยู่ในที่ที่โลกมองไม่เห็น
และกำลัง "แบ่งน้ำหนัก" กับนาง
หลินเยว่กำมือแน่น
"ถ้าเป็นท่าน…"
นางพึมพำ
เสียงสั่นเล็กน้อย
"ท่านไม่ควรทำแบบนี้"
เพราะนางรู้ดี
การแทรกแซงโลกมนุษย์
ไม่เคยเป็นเรื่องเล็ก
ในแดนกัก
เซียวอวิ๋นยืนอยู่หน้ารอยร้าวที่แตกกว้างกว่าเดิม
เลือดแห้งติดมุมปาก
พลังสั่นไม่หยุด
การแบ่งเคราะห์เมื่อคืน
ไม่ได้ผ่านไปโดยไร้ราคา
หลิงซู่ยืนอยู่ไม่ไกล
สีหน้าหนัก
"นางเริ่มรู้แล้ว"
เขากล่าว
เซียวอวิ๋นเงียบ
"มนุษย์ที่รับเคราะห์ไว้เอง
ย่อมรู้ว่าเคราะห์หนักเท่าใด"
หลิงซู่พูดต่อ
"และย่อมรู้…ถ้ามีใครแบ่งมันไป"
เซียวอวิ๋นมองผ่านรอยร้าว
ไปยังโลกมนุษย์ที่เขาแตะต้องได้เพียงเงา
"นางไม่ควรรู้"
เขากล่าวเบา ๆ
หลิงซู่ถอนหายใจ
"มันสายไปแล้ว"
บนเนินดิน
หลินเยว่ยังคงยืนอยู่
เงาของนางทอดยาวบนพื้น
ภายใต้แสงจันทร์
แล้วจู่ ๆ
เงานั้นก็ "สั่น"
ไม่ใช่เพราะลม
แต่เหมือนมีเงาอีกชั้น
ซ้อนทับอยู่ด้านหลัง
เพียงเสี้ยววินาที
แล้วก็หายไป
หลินเยว่เบิกตา
หัวใจเต้นแรง
"เซียวอวิ๋น…"
ชื่อที่นางไม่กล้าเอ่ยมานาน
หลุดออกจากริมฝีปาก
ลมเงียบ
แต่ในความเงียบนั้น
หลินเยว่รู้แน่
มีใครบางคน
กำลังยืนอยู่ฝั่งที่มองไม่เห็น
และกำลังแบกรับเคราะห์ร่วมกับนาง
แม้เขาจะไม่ยอมให้เห็นหน้า
แม้เขาจะไม่พูดสักคำ
ไกลออกไป
เหนือแดนกัก
กฎของสวรรค์เริ่มเคลื่อนไหว
เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้
ไม่ใช่แค่การฝืนกฎ
แต่มันคือ
การเชื่อมโยงระหว่างเทพกับมนุษย์
ที่สวรรค์เคยสาบานว่าจะไม่ปล่อยให้เกิดอีก