Her insanın bir imtihanı olur derler.
Benim imtihanım, daha küçücük bir kızken başladı.
Ne olduğunu adlandıramadığım ama ağırlığını her gün taşıdığım bir şeydi. Dayanılmazdı; ama yine de hayatta kaldım.
Bu zorlu yollarda kendime bir filiz diktim. Kimse görmedi, kimse sulamadı. Ama ben onu umutla büyüttüm.
Belki de bugün ayakta olmamın sebebi budur.
Çünkü bazı insanlar güçlü doğmaz; o gücü karanlığın içinde bulur.
Her şey çok zor ilerliyordu ve gölgeler bazen filizi solduruyordu. Ama ben ona tekrar umut olduğumda, yeniden canlanıyordu. İşte bu filiz, benim hayatım gibiydi: zorlu yollarda ayakta kalmaya çalışan küçük bir kızın hikayesi.
Zorlu yollarda hayatta kalmaya çalışan o kız…
Her düşüşünde biraz daha güçlenen her kaybında biraz daha yalnızlaşan bir ruh…
Ve işte küçük kız,tüm kırılganlığı ve direnciyle,hayata karşı sessiz bir savaş veriyordu.Onu izleyenler sadece bir çocuğu değil;hayatta kalmayı,direnmeyi,umut etmeyi öğrenmiş bir ruh görüyordu…
Bazı insanlar ona derinden yara bırakmıştı ama bazı insanlar da o yaranın üzerine dokunmuştu ama acıtmak için değil iyileştirmek için…