BÖLÜM 1 – AÇILIŞ
Kara'dan Kaçış
Gece, ormanı yutmuştu.
Kadın koşuyordu.
Nefesi düzensizdi ama adımlarını yavaşlatmıyordu.
Ayağının altındaki dallar kırılıyor, toprağa basarken iz bırakıyordu.
Bunu biliyordu.
Ama duramazdı.
Arkasındaki karanlık…
sadece gölge değildi.
Ağaçların arasından siyah siluetler kayıyordu.
Sessiz, düzenli, acele etmeden.
Kaçan birini izleyen avcılar gibiydiler.
Kadının omzundaki yara yeniden kanamaya başladı.
Ama dönüp bakmadı.
Bir anlığına aura baskısı yayıldı.
Kısa. Kontrol altında.
Arkadaki siluetlerden biri duraksadı.
Diğeri elini kaldırdı.
Takip devam etti.
Kadın bir açıklığa çıktı.
Ve orada…
durdu.
Karşılaşma
Açıklığın ortasında bir adam vardı.
Dik duruyordu.
Silahsız görünüyordu.
Ama çevresindeki hava bozulmuştu.
Kadın ilk hamleyi yaptı.
Bir an bile düşünmeden, tüm gücünü tek noktaya topladı.
Kara aura, bıçak gibi fırladı.
Adam geri çekilmedi.
Aya gücü, dalga gibi açıldı.
İki güç çarpıştı.
Toprak çatladı.
Ağaçlar devrildi.
Kadın geri savruldu.
— "Çekil önümden," dedi dişlerinin arasından.
— "Peşimdekiler sana ait değil."
Adam gözlerini kısmadan cevap verdi:
— "Tam tersine."
— "Peşindekiler senin sandığın kadar küçük değil."
Kadın yeniden saldırdı.
Bu kez adam karşılık verdi.
Aya gücü doğrudan bastırdı.
Kadın diz çöktü ama yere düşmedi.
— "Beni oyalama," dedi.
— "Kara yaklaşıyor."
Adam ilk kez arkasına baktı.
Ormanın kenarında…
siyah figürler belirmişti.
Üç tanesi öne çıktı.
— "10… 9… 8," dedi adam sakin bir sesle.
— "Demek bu kadar önemli birisin."
Kara'dan biri konuştu.
Sesi boğuktu.
— "Aya'nın köpeği."
— "Çekil. Kadını alıp gideceğiz."
Adam güldü.
— "Yanlış hitap."
— "Ben kimsenin köpeği değilim."
Kadın ayağa kalktı.
— "Beni bırak," dedi adama.
— "Sana bulaşmasın."
Adam ona kısa bir bakış attı.
— "Geç kaldın."
Aya gücü patladı.
İlk Savaş
Üç Kara rütbelisi aynı anda saldırdı.
rütbe yukarıdan indi.
rütbe yerden.
rütbe doğrudan kadına yöneldi.
Adam araya girdi.
Aya gücü, 8. rütbeyi havada durdurdu.
Kadın fırsatı kaçırmadı.
Kara gücü, 9. rütbeyi göğsünden parçaladı.
rütbe bağırdı.
— "Geri çekilin!"
Ama çok geçti.
Adam, 10. rütbeye yaklaştı.
— "Yanlış hesap yaptınız," dedi.
Tek darbe.
Toprak çöktü.
Sessizlik.
Son An
Kadın dizlerinin üzerine çöktü.
Yaraları ağırlaşmıştı.
Arkadaki karanlıktan yeni bir aura yükseldi.
Daha ağır.
Daha ezici.
Adam bunu hissettiği anda döndü.
— "Yetişiyorlar," dedi.
Kadın başını kaldırdı.
— "Git," dedi.
— "Bu benim savaşım."
Adam bir an durdu.
Sonra…
kadının önüne geçti.
Kara'dan gelen saldırı indiği anda, adam kollarını açtı.
Aya gücü, kalkan gibi yükseldi.
Darbe adama çarptı.
Ve o an…
kadın anladı.
Adam yere yığıldı.
Kadın onu tuttu.
İlk kez sesi titredi:
— "Neden…?"
Adam gülümsedi.
— "Çünkü…"
— "Kaçmayı tek başına öğrenemezsin."
Kadın onu kucakladı.
Ve birlikte…
karanlığın içinden kayboldular.