LightReader

Chapter 51 - "Kara,nın Dünyaya Ayarı. "

Yazı

Kral, asiller, soylular ve zengin insanlar ile bir toplantı ayarlar. Bu toplantıda olması gereken herkes bir arada olmasa da kral, yeterince büyüklerin geldiğini düşünür ve konuşmaya başlar.

"Evet, hepiniz öncelikle davetime geldiğiniz için çok teşekkür ediyorum. Aramızda olamayan bazı kimseler olabilir. Klan liderleri ve diğer krallıktaki krallar gelemeyeceğini üzülerek bildirdiler, ama hiç gelmemektense yerine konuşacak ve karar verecek bazı soylular aramızdadır. Hepiniz tekrardan hoş geldiniz.

Öncelikle biraz konuşmak isterim, değerli konuklarım. Sonra eğlenmenize devam edebilirsiniz."

Ortam o kadar lüks ve ferahtır ki halk bunları görse isyana kalkabilir. Konukların yediği önünde, yemediği arkasındadır. Hatta yedikleri bazı öğünler tamamen insanlara ait uzuvlardır.

İnsan olan kral öncelikle konuşmaya başlar.

"Öncelikli olarak vampirlere seslenmek istiyorum. Krallığımıza ve aileme olan bu desteğiniz üzerine size en uygun ve en güzel öğünleri hazırlamaya çalıştım. İsterim ki memnunsunuzdur."

Vampirlerin başı, elindeki kanlı şarabı kaldırarak sözsüz bir şekilde başıyla onaylar.

Kral konuşmaya devam eder.

"Ve diğer konuklarım, sizleri de en iyi şekilde memnun etmek istediğim için özenle kişiye özel isteklerinizi yerine getirdim. Eminim mutlusunuzdur."

Diğer konuklar da "Evet, evet, çok iyi." diyerek onaylarlar.

Ama kralda bir gariplik vardır. Sanki sözlerine dikkat ederek yanlış bir konuşma yapmamaya çalışıyordur. Her sayfasında terliyor, terini silerek konuşmaya devam ediyordur.

Neredeyse konuşmasını ve malikanesindeki bütün varlıklara şükranını belirterek konuyu kapatacakken arkasındaki insana benzeyen varlık elini kralın omzuna atar ve kral bu hareketle irkilir, titremeye başlar.

Arkasına yavaşça döner ve ne istediğini bakarak anlamaya çalışır, ama anlayamaz.

İnsana benzeyen varlık tamamen insan gibi gözükse de aslında değildir. Yanakları pulludur ve gözleri kedi gözüne benzeyen bir insan yüzüne sahip bir varlıktır.

Kralın kulağına eğilerek bizim hakkımızda da bir şeyler söylemesini ister kraldan.

Kral titreyerek:

"Tabii ki, sizi sona sakladım. En iyi ve en özel konuklarımı."

Kral tekrar önüne dönerek konuşmaya devam eder.

"Evet, son olarak Anunakilere gelecek olursak, hepiniz hoş geldiniz kardeşlerim. Sizin yaptığınız özel yardımlar sayesinde buralarda olabildik, yoksa insan dönemi çoktan yok olmuştu bile. Ve size özel, çocukları topladığımız bir askeri okul hazırladık. Sizin de bildiğiniz gibi bazen çocuklar burada hayatını kaybedebiliyor, ama aileleri krallığa olan bağlılıklarını her zaman ve her dakika tekrarlıyorlar. Bundan memnun olmanızı umuyorum. İstediğiniz herhangi bir şey olursa her zaman size açığım. Herkesin önünde de söylemem gerekirse en özel ve en sevdiğim konuklarımsınız."

Deyince malikanedeki diğer Anunakiler:

"Çok yaşa kral! İşte görmek istediğimiz güç bu!" diyerek onu desteklerler.

Kral devam ederek:

"Şey, bir konuya daha değinmek istiyorum. Acaba konuştuğumuz anlaşmayı biraz daha artırma imkânınız var mı?" diye sorunca arkasındaki Anunakilerden biri kralın omzuna tekrar elini atar ve sıkarak:

"Bunu sonra anlaşabiliriz. Şu an herkes sunulanlardan memnun. Siz de keyfinize bakın, yoksa ben sizinle beraber keyfime bakarım." deyince kral titreyerek:

"Tabii ki efendim, ne demek? Yanlış anladınız." diyerek ellerini çırpar ve "Şef!" diyerek bağırır.

Şef koşarak kralın yanına gelir ve:

"Buyurun efendim." der.

Kral şefe:

"Hemen misafirimizin istediği gibi en genç ve temiz bir ziyafet hazırlayın. Onları memnun etmek boynumuzun borcu." der.

Şef:

"Hemen efendim, ne demek? Hemen hazırlıyorum." der ve uzaklaşır.

Kral Anunaki'ye dönerek:

"İyi bir gece geçirme dileğinizle." der ve titreyerek önündeki kadehi kaldırır.

Anunaki:

"Teşekkürler kralımız." der ve o da kadehini kaldırarak tokuşturur ve uzaklaşır.

Kral içinden:

"İyi bari, bu yılı da bir şekilde geçirebildim, ama seneye istekleri çoğalacak. O zaman ne yapacağım?" diye düşünürken tedirgin tedirgin titremesini durduramıyordur.

Ona karşı bir kadeh uzanır ve kral dönerek kadehi tokuşturur, ama ne için tokuşturduğunu bilmez. Ardından hemen sorar:

"Ne? Sen de kimsin? Ne içindi yani? Bir anlamı var mıdır, bana izah etseniz?" diyerek ekler.

Kıyafetlerinden yüzü gözükmeyen bir figür:

"Tabii ki var, kralım. Olmaz olur mu?" diyerek kulağına yanaşır ve:

"Sağlıklı, uzun bir ömrünüz olmasına." diyerek fısıldar.

Kral rahatlayarak nefesini düzenler.

"Çok teşekkürler, ama kimsiniz yani? Hangi toplumdansınız?" diye sorar.

Yüzü görünmeyen figür ise:

"Ben mi? Tabii ki açıklarım. Ölüm topluluğundan. Herkesin bir kişiye tapmasını, gerisinin ölmesini istediğimiz bir toplum. Bizim hakkımızda kadeh kaldırmamanız bizi üzdü açıkçası." der.

Kral biraz sinirlenerek:

"Ne? ölüm topluluğundan mısınız? Şu an daha büyük misafirlerim var. Onlarla ilgilenmem gerek." diyerek konuyu kapatmaya çalışır.

Figür tekrar kralı tutar ve:

"Yok, yok. En büyük sorun şu an biziz. ölüm topluluğu değil, onların da taptığı şeytan bizzat biziz. Biz senin ve buradakilerin birçoğunun eceli, Karayız." der ve yavaşça aurasını kralın boynuna yılan gibi dolar.

Kral korkudan titremeye başlar, gözleri bulanır ve gözlerinden yaşlar akmaya başlar. Elindeki kadehi düşürür ve konuşamaz, kekelemeye başlar, ama ağzından hiçbir cümle çıkmaz.

Kendisinin Kara olduğunu açıklayan figür yavaşça kralın boğazından tutar ve koparıverir.

Bu hareket, tarihi ve düzeni tamamen allak bullak eden bir girişimin başlangıcıdır sadece.

Olanı biteni gören diğer konuklar sessizleşir ve sadece Kara'ya odaklanırlar.

Kara, kralı iterek tahta kendisi oturur ve konuşmaya başlar:

"Demek bizi düşürmenin temelleri burada atılıyor. Sizler bizden daha bir şey görmediniz. Ne haddinize ki bunları uygularsınız? Kaçın, saklanın veya hepiniz ölün!"

Dediği anda malikaneye binlerce Kara doluşmaya başlar. Önüne geleni acımasızca öldürmeye başlarlar.

Konuklar korkuyla sağa sola kaçmaya başlarlar, ama sonuçları nafiledir. Hepsi birer birer ölümü tadarlar.

Konuklardan biri köşeye sıkışınca bağırır:

"Neden bunu yapıyorsunuz, katiller? Siz Karalar barış ve düzen bilmez misiniz?" der.

Kara, konuşan konuğun boğazından tutar ve havaya kaldırarak:

"Oy oy! Senin ne haddine bunları demek? Sen de aynısını biraz önce kadeh kaldırarak ispatlamadın mı? Kendine gelince vicdan mı yapıyorsun, iğrenç kertenkele seni!" der ve kalbini söker.

Bu katliam, Karanın ilk ve en büyük hareketini, uyanışını simgeler. Karşısında hiçbir varlığın duramayacağını, hiçbir topluluğun onları yıkamayacağının en büyük göstergesi veya zaferi bu gecedir ve her varlığın aklına bizzat kazınır.

İnsan, vampir, Anunaki, cin ve herhangi bir gruba üye olan diğer bütün insanlar buna şahit olur. Tabii ki öldürmedikleri her varlıktan bir tane olan kişi bunu büyüklerine iletir.

Makuro bağırarak:

"İşte bu! Bunun gibi tarihi bir yazıyı arıyordum! Olamaz, bunun gibi bir bilginin nasıl olur da komutanların kayıtlarında olduğunu inanamıyorum. Resmen bir rütbeli bilgisi kadar önemli bir eser bu. Bunu sonra devam edeceğim. Çok iyiymiş! Resmen şu anki zamanın geri geldiği şey, yani durum bu demek ki. Karalar boşuna güçlenmeye çalışıp uğraştıkları bu yeni yüz yıl saçmalığı, bu yüzden diğer varlıklara vermek istedikleri 'Bizi yenemezsiniz!' mesajı ve gözdağlarını yapabilmek için. Ama şu an bu kadar güçlü olduklarını düşünmüyorum. Bayağı bir varlığa karşı tek başlarına galip gelmek şu an mümkün değil gibi geliyor, ama en güçlülerini henüz görmediğim için de olabilir. Acaba güçlerini gözümde küçültüyor muyum?" diyerek Karaların komutanı kütüphanesinden okuduğu kitabı alarak çıkar.

Ve dışarıda:

"İyi bari, zamanım boşa gitmiyor. Biraz olsun işe yarar bir bilgi öğrendim. Geçmişte yaşananlar korkunçmuş. İnsanların bu kadar rezil ve aşağılık olduğu topluluğa geri dönmesini istemiyorum. Bununla bizzat ben ilgileneceğim." der ve rütbeler şehrine yavaşça ilerlemeye devam eder.

Makuro'nun bu öğrenme isteği giderek büyüyerek artıyordur.

More Chapters