Şimdiki zamanda. Makuro, gece geç saatlere gelene kadar sığınacağı bir ev aramaktadır ama diğer Kara kısımlarında olduğu gibi burada kimse ne sokakta ne de bir yerde görülmemektedir. Herkes gizlenmiş, sanki sokağa çıkmanın belirli bir saati varmışçasına...
Makuro hâlâ aramaya devam ederken yardım isteyeceği bir kimseyi bulamayınca ara sokakların birine girer ve merdivenlerden aşağı inerek bir bar görür.
"Bugünlük burada sığınayım bari." diye düşünerek bara girer.
Neredeyse barın girişine gelirken sesler duymaya başlar. "İyi bari, birileri içeride." diye kendince düşünür ama içeriye girince kimsenin olmadığını fark eder. "Acaba yanlış mı duydum?" diye kendi kendine düşünürken etraftaki bardaklara gözü ilişir. Biraz yaklaşır ve bardakların birini görür. İçi hâlâ birayla dolu ve içilmemiştir. Köpüğünden, yeni bardağa döküldüğü anlaşılıyordur.
Makuro biraz etrafını yoklayarak bir masaya oturur ve:
"Zahmet olmayacaksa bir tane ben de isterim." der.
Biraz zaman geçtikten sonra bardaklardan biri yere düşüp kırılır. Makuro tam bardağı yerden alacakken biri arkadan boğazına bıçak dayar ve:
"Sen kimsin? Buradan değilsin. İstediğin bira mı, yoksa başka bir şey mi?" diye sorar.
Makuro yere düşen kırıklara dokunmadan ellerini havaya kaldırarak:
"Sakin ol dostum, sadece bu soğuk gecede sığınacak ve rahatlayacak bir yer arıyorum." deyince arkasındaki kişi bıçağı daha da sert tutarak Makuro'ya iyice yaklaştırır ve boynuna ufak bir çizik atar.
Makuro tam hamle yapacakken biri daha bara girer ve:
"Hey beyler, burası yeri değil. O benimle." diyerek ortamı sakinleştirir.
Bıçaklı kişi:
"Peki, bakalım. Bugünlük öyle olsun. Hadi yine iyisin, paçayı zor yırttın." diyerek Makuro'nun sırtına küçümseyici bir şekilde vurup masasına geri oturur.
Biraz önce sessiz olan bu ortam yavaş yavaş kendine gelir ve saklanan kişiler masalarına geçerek içmeye devam ederler.
Makuro, kendisini kurtaran kişiye dönerek:
"Teşekkür ederim, benim için böyle bir şey yaptığın için." derken yüzüne odaklanır ve:
"Seni tanıyor muyum?" der.
Makuro'yu kurtaran kişi kapüşonunu açarak:
"Evet, daha önce tanışmıştık. Ben 12. Kara'yım, sen de Makuro olmalısın." der.
Makuro biraz tedirgin şekilde:
"Yani bir sorun olmayacaksa, ta kendisiyim." diyerek cevap verir.
Kara:
"Aradığın şey burada değil. İstersen sana yardım edeyim."
Makuro anlam veremez ve:
"Sen bana yardım mı? Biraz fazla iyi niyetlisin. Önceki karşılaşmamızda beni öldürmek istediğini hatırlar gibiyim." der.
Kara gülerek:
"Geçmiş geçmişte kaldı. Aslında sen de bana yardımcı oldun, o yüzden sana istediğini vereceğim ama burada olmaz. Gel, dışarıya çıkalım." der.
Makuro kabul eder ve dışarıya çıkacaklarken barın sahibi:
"Hey dostum, öyle beleşe içmek yok. Ödememi alırım." deyince 12. Kara cebinden biraz altın çıkarır ve iki tanesini koyarak:
"Üstü kalsın." der ve çıkar.
Bar sahibi:
"Ohh, vay be! Bunlardan görmeyeli epey zaman oldu. Yine bekleriz." der ve işine döner.
Makuro ve 12. Kara bardan çıkarak sokakta yürümeye başlarlar. Biraz ilerleyip daha da karanlık bir sokağa saparlar.
Makuro:
"Nereye götürüyorsun beni? Hiçbir şey anlamadım." deyince 12. Kara:
"Sesiz ol, burada değil, içeride konuşuruz." der.
Makuro itiraz etmez ve peşinden devam eder.
Gittikçe karanlıklaşan sokaklardan birine daha girip merdivenlerden aşağı inerek çıkmaz bir yola gelirler.
Makuro:
"Ne yani, burada mı konuşacağız? Seni göremiyorum bile." der.
Kara:
"Biraz sessiz olur musun? Burada olması lazım." diye söylenir, duvarlara tıklatmaya ve sesleri dinlemeye başlar.
Biraz zaman sonra:
"Heh, işte buldum." diyerek duvardaki taşlardan çıkıntılı olanına asılır ve yer sallanmaya başlar.
Makuro:
"Ne yaptın sen? Bir işler çeviriyorsan arkanda değilim, ona göre." der.
Kara:
"Dikkat et, şimdi düşeceğiz." deyince Makuro:
"Ne düşmesi?" diyemeden yerde, ayaklarının altında bir oyun olur ve ikisi beraber yere düşerler.
Uzun bir düşüşün ardından Makuro kafasını tutarak ayağa kalkar.
"Of, kafam! Ve çok karanlık... Neredeyiz biz?" diyerek 12. Kara'yı arar.
Kara:
"Bekle, buradayım." der ve elinde bir ateş topu yaparak önünü aydınlatır.
Sonra:
"Evet, ikinci de burada galiba." diyerek bu sefer yerdeki taşlardan birini iter ve kapalı olan yerin altında bir anda kapı gibi bir duvar açılır.
Makuro şaşırarak:
"Nasıl? Burası da neresi böyle? Gizli yerler mi var?" diyerek heyecanlanır ve Kara'ya:
"Peki, ittiğini çeksen veya çektiğini itsen başka yer mi açılacaktı?" diye sorar.
Kara:
"He he, tabii bir yer açılacaktı ama bizim beynimizde büyük ihtimal." der ve tuzaklı olduğunu ima ederek yoluna devam eder.
Makuro da peşinden devam eder.
Bir zaman sonra bir kapının önüne gelirler ve kapıda bir yazı yazıyordur: Dârü'l-Mahfûz. Ve "Hoş geldiniz" yazan bir kapı...
Makuro:
"Bu da ne?" diye sorar.
Kara:
"İşine yarayacak kitaplar arıyordun ya, işte burası. İster şimdi oku ister sonra ama içeriden dışarıya çıkarma. Çünkü baş gardiyan seni öldürene kadar peşine düşer." deyince Makuro irkilir.
"Peki, peki, tamam. Da bana bu yardımı niye yapıyorsun?" deyince 12. Kara:
"Bekle, içeriye girelim, sonra anlatacağım." der.
Kapıyı üç kere tıklatır ve:
"Karpuz." der.
Kapının yanından bir delik açılır ve:
"Kim bu?" diye sorar.
Kara:
"12 tane karpuz." der ve bekler.
Delik kapanır ve kapı gıcırdayarak açılır. Gardiyan:
"Buyurun efendim." diyerek içeriye alır.
Kara, Makuro'ya:
"Şuraya otur, ben de geliyorum. Tuvalete gidip geleceğim. İstediğin kitabı seçebilirsin." der.
Makuro tam anlam veremese de kitaplarla dolu bu tarihî kütüphaneyi görünce dayanamaz ve etrafa bakmaya başlar. Gözü bir kitaba ilişir. İsmi Mebde-i Âlem olan kitabı eline alır ve biraz kaba taslak inceler.
"Vay canına, bu kadar kalın ve eski kitapların kaldığı bu gizli mekân da neyin nesi? Neyse, okumaya başlayayım." der ve masaya geçer.
Bir iki sayfayı hızla okur ve devamını okuyacakken 12. Kara gelir.
"Ee, hangi kitabı seçtin bakalım?" der ve kitaba bakar.
"Ooo, bayağı kitaplardan anlıyorsun ha, Makuro! Sen buraya ilk kez gelmene rağmen en iyi kitaplardan birini seçmişsin." diyerek güler.
Makuro:
"En iyi kitap mı? Sen bunu okudun mu peki? İçinde ne gibi önemli şeyler var?" diye sorar.
Kara:
"Çoğunlukla eski tarihi anlatan bir kitap olsa da içerisinde hayvanlara, insanlara ve Karalara ait bir takım bilgiler bulunduruyor. Birazını biliyor olabilirsin ama normal bir insanın bu kitaptaki hiçbir şeyi bilmediğine eminim. Hatta bazı sayfalarında insanların kendine ait özellikleri, yani bilmedikleri özellikleri bile anlatır. Yani bayağı iyi ve donanımlı bir kitaptır."
Makuro:
"Vay be, bayağı iyiymiş. İnsanların bilmediğini Karalar nasıl biliyor?"
Kara:
"Ee, ne kadar Karalarda güç önemli olsa da zekâya ve tarihimize önem veririz. Yani aslında Kara kanını içtikten sonra bu yanlarımız biraz daha gün yüzüne çıktı diyebilirim."
Makuro:
"Peki, teşekkür ederim beni buraya getirdiğin için. Peki, karşılığında ne istiyorsun?" diye sorar.
Kara gülerek:
"Hah, karşılığında sen bunun karşılığını çoktan verdin." der.
Makuro:
"Nasıl? Neyden bahsediyorsun?" diye tekrar sorar.
Kara:
"40. sayfayı aç." der.
Makuro açar.
"Kara, oku." der.
Makuro anlam veremez ama okur:
"İnsanların duyma sınırı kabaca 20 Hz ile 20.000 Hz arasındadır. Köpekler yaklaşık 45.000 Hz'e, kediler 60.000 Hz civarına, bazı yarasalar ise 100.000 Hz'in üzerine kadar duyabilir. Farklı türlerin sınırları değişir."
Makuro yine bir şey anlamaz ve:
"Ne anlatmak istiyorsun?" diye sorar.
Kara:
"Dravon'un sana öğretmek istediği buydu ama zamanı çoktan dolmuştu. Eğer sonraki sayfaları okuyup denersen, ki becerebileceğine inanıyorum, sana her şeyi anlatacağım." der.
Makuro biraz sinirlenerek:
"Ağzında epey sıkılmış... Neyse, biraz okuyayım ama o kadar da önemli bir şey olacağına pek inanmıyorum." diye ekler.
