B-Komachi için büyük bir yıl olmuştu. Grup, yeni çıkardıkları şarkılarla listelerde hızla yükselmiş, hayran kitleleri büyümüş ve sahne performansları her zamankinden daha etkileyici bir hâle gelmişti. Ancak sahne ışıkları altında gülümseseler de perde arkasında görünmeyen değişimler yaşanıyordu.
Kyun ve Ari, aylar boyunca içlerinde büyüyen bir çatışmayla mücadele etmişti. Bir yanda idol hayatının getirdiği parıltı ve alkışlar, diğer yanda kişisel hayalleri ve farklı yollara duydukları özlem... Sahne ışıkları altında mutlu gözüküyorlardı ama zamanla bu ışıkların altında eskisi kadar rahat olmadıklarını fark etmişlerdi. Ve artık bu düşüncelerini diğerleriyle paylaşmaları gereken gün gelmişti.
Ichigo Production'ın sakin ofisinde, Ai, Takamine, Fuyuko, Watanabe ve Meimei, toplantı odasında bir masanın etrafına toplanmış Ichigo'yu bekliyordu. Miyoko, her zamanki sakinliğiyle pencere kenarında çayını yudumluyordu. Kyun ve Ari, yan yana oturmuşlardı; birbirlerine kısa bir bakış attılar. Ellerini dizlerinde kenetlemiş, gergin bir şekilde bekliyorlardı. Ai, onların bu hâlini fark ettiğinde kaşlarını hafifçe çattı.
"Bir şey var, değil mi?" diye sordu.
Kyun derin bir nefes aldı ve başını kaldırdı. "Evet... Sanırım bunu artık konuşmanın vakti geldi. Biz, Ari ve ben... B-Komachi'den ayrılmaya karar verdik."
Oda bir anda sessizliğe gömüldü. Meimei gözlerini büyütürken, Watanabe kaşlarını çattı. Takamine'nin bakışları sertleşmişti. Fuyuko ise her zamanki gibi soğukkanlı bir şekilde Kyun ve Ari'yi izliyordu. Ai, duyduklarını sindirmek için birkaç saniye sustu.
"Ayrılmak mı? Şaka yapıyorsunuz, değil mi?" diye sordu.
Ari hafifçe gülümsedi ama yüzündeki mahcubiyet bunun bir şaka olmadığını gösteriyordu. "Keşke şaka olsaydı, Ai... Ama değil. Idol olmayı çok sevdik, sahneleri çok sevdik. Ama son zamanlarda burada olup olmamamız gerektiğini sorgulamaya başladık."
Ichigo sessizce onları izliyordu. Miyoko çayını yavaşça bıraktı ve derin bir nefes aldı.
"Bu kararı uzun zamandır mı düşünüyorsunuz?" diye sordu Ichigo.
Kyun başını salladı. "Evet. Son birkaç aydır aklımızdaydı ama bir türlü söylemeye cesaret edemedik. B-Komachi bizim ailemiz gibi ama bu kariyerin devamını getirebileceğimizden emin değiliz."
Meimei dayanamayarak araya girdi. "Ama idol olmak sizin hayalinizdi."
Ari gözlerini kaçırarak cevapladı. "Öyleydi. Ama insanlar değişiyor. Hayaller de değişiyor."
Ai başını iki yana sallayıp gergin bir kahkaha attı. "Hayır, hayır. Birlikte çok şey başardık. İnsanlar bizi seviyor. Sahneye çıktığımızda izleyicilerin gözlerindeki ışığı görüyorum. Siz de görmüyor musunuz?"
Ari'nin bakışları yumuşadı. "Görüyoruz... ve işte bu yüzden buraya kadar geldik. Ama artık kendi yolumuzu çizme zamanımızın geldiğini hissediyoruz."
Ichigo, parmaklarını birbirine kenetlemiş düşünüyordu. "Eğer bu sizin için en doğrusuysa, biz de buna saygı duyarız. Ancak burası her zaman sizin eviniz olacak."
Ai, kaşlarını çatarak Ichigo'ya döndü. "Gerçekten bu kadar kolay mı yani? 'Tamam, gidin' mi diyeceğiz?"
Ichigo, Ai'ye sert ama anlayışlı bir bakış attı. "Ai, onların kararına saygı duymak zorundasın."
Ai bir süre Ichigo'yu inceledi. Sonra başını eğip derin bir nefes aldı. Kyun ve Ari'ye baktı. "Bu çok zor. Ama... gerçekten mutlu olmanızı istiyorum."
Kyun ve Ari hafifçe gülümsedi. Oda bir süre sessizliğe büründü. Sonra yavaş yavaş sohbetler başladı. Kahkahalar atıldı, anılar paylaşıldı. Ve böylece Kyun ve Ari için yeni bir sayfa açıldı.
Birkaç hafta sonra büyük konser günü gelip çattı. Salon, coşkulu hayranlarla doluydu. Bu, Kyun ve Ari'nin B-Komachi sahnesine son kez çıkacağı geceydi. Herkes bunun bilincindeydi. Sahne ışıkları yanıp müzik başladığında Ai gözlerini Kyun ve Ari'ye çevirdi. Onlar da ona sıcacık bir gülümsemeyle karşılık verdiler. Son şarkı boyunca herkes bu anın tadını çıkardı, her nota, her hareket bir veda niteliğindeydi.
Konser bittiğinde ve sahneden ayrıldıklarında herkes yorgun ama mutlu bir hâlde kulise döndü. Ai, Kyun ve Ari'nin yanında oturuyordu. Takamine, Fuyuko, Watanabe ve Meimei ise onları çevrelemişti. Aqua ve Ruby pusetlerinde sessizce etrafı izliyordu. Miyoko ve Ichigo bile oradaydı. Herkesin yüzünde aynı tatlı yorgunluk ve hafif bir hüzün vardı.
Ichigo derin bir nefes alıp gülümsedi. "Bu anı ölümsüzleştirmeliyiz," dedi.
Miyoko elindeki kamerayı çıkarıp tripoda yerleştirdi. Ai, Kyun ve Ari'nin ellerini sımsıkı tuttu. "Siz bizim için her zaman B-Komachi'nin bir parçası olacaksınız," dedi.
Kyun ve Ari gözyaşları içinde gülümsediler. "Ve siz de bizim ailemizsiniz," dedi Ari. "B-Komachi bizim evimizdi. Ve her zaman öyle kalacak."
Meimei hafifçe burnunu çekti. "Bizi unutmayın, tamam mı?"
Kyun ve Ari, Meimei'nin başını şefkatle okşadı.
Tam o sırada Ichigo neşeyle araya girdi. "Pekâlâ hanımlar, bugün kimse Kyun ve Ari ile fotoğraf çektirmeden buradan ayrılmayacak!"
Herkes kahkahalarla güldü ve sırayla pozlar verildi. Deklanşör defalarca açılıp kapandı, kahkahalar ve sarılmalar kulisi doldurdu. Sonunda Ai, Kyun ve Ari'nin ortasında Aqua ve Ruby ile birlikte durdu. En sağ ve sol köşelere Ichigo ve Miyoko geçti.
Fotoğraf çekilmeden hemen önce Ai, neredeyse fısıltı hâlinde seslendi. "Bunu asla unutmayacağım..."
Ve o anlar, sonsuza dek sayısız kareye sığdırıldı.
Devam Edecek...