Gece ağırdı.
Sessizlik, evin duvarlarına sinmişti; sanki taşlar bile nefesini tutuyordu.
Zeythara uykusuzdu. Sert yatağın kenarında oturuyor, parmaklarını yavaşça dizlerine bastırıyordu. Bu beden zayıftı. Bu dünya acımasızdı. Ama içinde kıpırdayan şey hâlâ yerindeydi. Yıldırım değildi bu. Fırtına da değil.
İrade.
Kaelric kapının yanında duruyordu. O da uyumuyordu. Bu dünyada uyumak, gözlerini kapatıp düzenin dişlilerine teslim olmak demekti.
"Kadınlar tarlaya götürüldü," dedi sessizce. "Gün doğmadan dönerler."
Zeythara başını kaldırmadı.
"Dönerlerse."
Kaelric'in çenesi gerildi.
"Bugün yaptığın şey burada unutulmaz."
"Unutulmasını istemedim," dedi Zeythara.
Bir süre sessizlik oldu. Dışarıdan rüzgârın sesi geliyordu; kuru toprağın üzerinden sürünür gibi.
"Bu insanlar korkuyla yaşıyor," dedi Kaelric. "Korku kırıldığında ne olacağını bilmiyorsun."
Zeythara ayağa kalktı. Bu beden zayıftı ama duruşu hâlâ tanıdıktı.
Dik. Eğilmez.
"Biliyorum," dedi. "Kaos olur."
Kaelric ona baktı.
"Ve kaos en çok güçsüzleri ezer."
Zeythara başını yana çevirdi.
"Hayır," dedi sakince. "En çok diz çökmeye alışmış olanları."
Kaelric cevap vermedi. Çünkü bu cümle, istemese de içini yakmıştı.
Zeythara pencereye yöneldi. Parmaklıkların arasından karanlığa baktı. Tarlalar görünmüyordu ama orada olduklarını biliyordu. Kadınlar. Sessiz. Eğilmiş. Yorulmuş.
"Onları böyle bırakamam," dedi.
"Şimdilik bırakmak zorundasın," dedi Kaelric. "Bu dünyada güç bizde değil."
Zeythara döndü. Gözleri karanlıkta bile netti.
"Güç," dedi, "her zaman görünür değildir."
Kaelric kaşlarını çattı.
"Ne demek istiyorsun?"
"Onlara silah vermeyeceğim. Onlara güç de vermeyeceğim," dedi Zeythara.
"Onlara şunu göstereceğim: Bir adam düştüğünde dünya yıkılmıyor."
Kaelric kısa bir nefes verdi.
"Bu, yıldırımdan daha tehlikeli."
"Biliyorum."
Dışarıdan bir ses geldi. Erkek kahkahaları. Emirler. Sonra uzaklaştı.
Kaelric başını eğdi.
"Bu dünyada hayatta kalmanın tek yolu diz çökmektir," dedi.
Zeythara ona yaklaştı. Aralarında bir adım mesafe kaldı.
"Ben diz çökmem," dedi.
"Ve onlar da öğrenmeyecek."
Kaelric gözlerini kaçırdı.
"İşte bu yüzden korkuyorum," dedi.
"Çünkü sen… diz çökmeyi bilmiyorsun."
Sessizlik geri döndü.
Zeythara tekrar yatağa oturdu. Gözlerini kapattı.
Fırtına bekler.
Ama asla unutmaz.
Ve bu dünyada yıldırım yoksa—
başka bir şey yükselecekti.