แดนกักไร้ทิศทาง
ไร้ฟ้า
ไร้ดิน
มีเพียงความว่างเปล่าที่ทอดยาว
และแสงสีเทาจางที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ใด
เซียวอวิ๋นนั่งอยู่กลางพื้นที่นั้น
ร่างกายเหมือนถูกแยกออกจากพลังทั้งหมด
ลมหายใจหนัก
แต่ไม่เจ็บ—เพราะสวรรค์ตั้งใจไม่ให้เขาตาย
การมีชีวิตอยู่…คือโทษ
เขาหลับตาลง
แต่ภาพในใจกระจ่างยิ่งกว่าลืมตา
หลินเยว่
ตั้งแต่ถูกแยก
ความเชื่อมโยงระหว่างกันถูกตัดอย่างสมบูรณ์
ไม่มีเสียง
ไม่มีความรู้สึก
ไม่มีแม้แต่เงาของคำสัตย์
เงียบ…จนเจ็บ
"เจ้าดูสงบนิ่งกว่าที่ข้าคาด"
เสียงหนึ่งดังขึ้น
เรียบ
แหบต่ำ
เหมือนกระดาษเก่าเสียดสีกัน
เซียวอวิ๋นลืมตา
ชายในชุดครามเข้มยืนอยู่ไม่ไกล
ในมือคือพู่กันสีเงิน
ปลายพู่กันส่องแสงแผ่ว
ด้านหลังคือม้วนบันทึกชะตาที่ยาวจนสุดสายตา
หลิงซู่
ผู้เฝ้าบันทึกชะตา
"เจ้ามาเพื่อบันทึกอะไร"
เซียวอวิ๋นถาม
เสียงแหบ
แต่ยังคงสงบ
หลิงซู่มองเขา
สายตาเรียบเฉยตามหน้าที่
แต่ความนิ่งนั้น…มีบางอย่างแปลกไป
"ข้ามาตรวจสอบ"
เขาตอบ
"ว่าการแยกนี้
ทำให้สมดุลกลับคืนหรือไม่"
เซียวอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ
ไม่มีอารมณ์ขันในนั้น
"สมดุลของสวรรค์
หรือความสะดวกของมัน"
ปลายพู่กันสั่นไหวเพียงเสี้ยว
ก่อนหลิงซู่จะนิ่งไปอีกครั้ง
"คำพูดเช่นนี้"
เขากล่าว
"หากถูกบันทึก
จะเป็นโทษหนัก"
"แต่เจ้าจะไม่บันทึก"
เซียวอวิ๋นตอบทันที
"เพราะเจ้ารู้…ว่ามันจริง"
ความเงียบทอดยาว
ม้วนบันทึกด้านหลังหลิงซู่ขยับ
อักษรทองปรากฏขึ้นเอง
"การแยกผู้เฝ้ากฎ
ออกจากมนุษย์ผู้ถือคำสัตย์
เป็นไปตามกฎสวรรค์"
อักษรนั้นส่องแสงแรง
เหมือนย้ำคำตัดสิน
หลิงซู่มองมัน
ดวงตานิ่ง
แต่หัวคิ้วขมวดเพียงน้อย
"ข้าแก้ไขไม่ได้"
เขากล่าว
เสียงเบากว่าปกติ
"บันทึกนี้…ถูกตรึงไว้แล้ว"
เซียวอวิ๋นไม่แปลกใจ
เขาคาดเดาได้ตั้งแต่แรก
"แต่เจ้าเริ่มลังเล"
เขากล่าว
ไม่ถาม
แต่ยืนยัน
หลิงซู่กำพู่กันแน่น
นิ่งไปชั่วครู่
ก่อนตอบอย่างซื่อตรงเป็นครั้งแรก
"มนุษย์ผู้นั้น…"
เขากล่าว
"เลือกเดินต่อ
ทั้งที่รู้ว่าจะสูญเสีย"
"นางไม่ใช่ผู้ทำลายสมดุล"
เซียวอวิ๋นพูดทันที
"นางคือผู้แบกรับมันแทนสวรรค์"
คำพูดนั้น
ทำให้ม้วนบันทึกสั่นไหวเล็กน้อย
อักษรทองบางตัวเลือน
ก่อนจะกลับมาคมชัดดังเดิม
หลิงซู่เบิกตาเล็กน้อย
"เจ้าเห็นหรือไม่"
เขาพึมพำ
"บันทึก…ตอบสนอง"
เซียวอวิ๋นเงยหน้าขึ้น
ดวงตาคมยังคงนิ่ง
แต่มีประกายบางอย่างวาบผ่าน
"บันทึกไม่เคยผิด"
เขากล่าว
"มันเพียงไม่เคยถูกท้าทาย"
หลิงซู่หลับตาลง
เป็นครั้งแรกที่ผู้เฝ้าบันทึกชะตา
ลังเลอย่างชัดเจน
"หากนางผ่านการทดสอบทั้งหมด"
เขากล่าว
"บันทึกจะต้องเขียนใหม่"
"หรือไม่ก็…"
เขาไม่พูดต่อ
"หรือสวรรค์จะต้องยอมรับความผิดพลาดของตน"
เซียวอวิ๋นกล่าวแทน
หลิงซู่ลืมตาขึ้น
มองเขาเนิ่นนาน
"เจ้ารู้หรือไม่"
เขาถาม
"ว่าหากถึงวันนั้น
ผู้ที่ถูกลบออกจากบันทึก
อาจไม่ใช่นาง"
เซียวอวิ๋นยิ้มบาง
รอยยิ้มนั้นอ่อนล้า
แต่ไม่เสียใจ
"หากเป็นราคาที่ต้องจ่าย"
เขากล่าว
"ข้ายอม"
ลมในแดนกักพัดแรงขึ้น
ราวกับสวรรค์ไม่พอใจคำตอบนั้น
หลิงซู่ถอยหลังหนึ่งก้าว
ก่อนหันหลังกลับ
"ข้าแก้บันทึกไม่ได้"
เขากล่าวอีกครั้ง
แต่คราวนี้
น้ำเสียงไม่เหมือนเดิม
"แต่ข้าจะเฝ้ามอง"
"และเมื่อถึงเวลา…"
เขาหยุด
ก่อนจะพูดเบา ๆ
"ข้าอาจไม่เขียนทุกสิ่ง
ตามที่สวรรค์ต้องการ"
แสงสีเทาไหววูบ
ร่างของหลิงซู่เลือนหาย
เซียวอวิ๋นนั่งอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง
แดนกักยังคงเงียบ
ยังคงว่างเปล่า
แต่คราวนี้
เขารู้ดี
สวรรค์ไม่ได้เป็นฝ่ายเดียว
ที่กำลังถูกทดสอบ