Ritüelin beşinci saatinde Ogmios'un sesi hâlâ ilk saatteki kadar düzgündü. Kırk yıllık meslek hayatı ona çok şey öğretmişti ve bunların en basiti şuydu: bir üstat yorulduğunu ancak iş bittikten sonra gösterirdi.
Büyük Çember Salonu doluydu. Kulenin bütün üstatları duvar boyunca dizilmişti. İmparatorun gönderdiği üç gözlemci lord kapının yanında duruyordu ve Solaris'ten gelen yaşlı rahip, geldiğinden beri tek kelime etmemişti. Salonun ortasında, kırk büyücü çemberin etrafında ilahi okuyordu. Dört saattir okuyorlardı ve zemindeki tebeşir hatları, her dizeyle biraz daha parlıyordu. İlahiler süs değildi; mana, çağrılan işe ancak zamanla uyum sağlardı ve bu ritüelin istediği uyum, kulenin denediği her şeyden derindi.
Ogmios çemberin baş noktasında duruyor ve dizeleri yönetirken aklının bir köşesiyle sayım tutuyordu. Doksan bir kristal tükenmişti. Kürsülerde yüz dokuz kristal kalmıştı. Bu ritüel için kasadan çıkan mana kristalinin değeri üç lejyonun yıllık maaşına denkti ve Ogmios bu hesabı imparatora bizzat sunmuştu. İmparator onaylamıştı. Halkın umuda ihtiyacı vardı ve umut, ucuz değildi.
Başarı beklemiyordu. Bunu meclise de söylemişti; ritüel on dört kez denenmiş ve on dört kez çember boş kalmıştı. Ama Ogmios mesleğinde batıl inanca yer vermezdi ve başarısızlığın tekrarı, ona göre bir kanıt değil, bir soruydu. Üç gündür arşivdeki metnin üstünde bu soruyla oturmuştu. Metin bir emirdi. Baştan sona, bir hükümdarın diliyle yazılmıştı; gel, buyruğumuza gir, hizmet et. On dört kule aynı emri vermiş ve aynı sessizliği almıştı.
Ogmios bir bilgindi ve bilginler, tekrarlanan başarısızlıkta yöntemi suçlardı. Bu yüzden bu gece, son dizeye kendi elinden tek bir cümle ekleyecekti. Kayıtlara geçmeyecekti, çünkü kanıtı yoktu ve kanıtsız değişiklik, kule geleneğinde ancak sonuçla savunulurdu. Cümle basitti. Emir değil, davetti.
Beşinci saat doldu. Son diziye geçtiler.
Ogmios sesini yükseltti ve kırk büyücü onu izledi. Hatlardaki ışık maviden beyaza döndü. İç çemberin ortasındaki hava, ısınan cam gibi hafifçe bükülmeye başladı; gözlemci lordlardan biri bir adım geri çekildi. Ogmios son dizeyi okudu ve koro son heceyi bırakırken, yalnızca çemberin duyacağı bir sesle, o tek cümleyi ekledi.
Sonra bekledi.
İlahi bitti. Işık hatların içinde asılı kaldı. Salon sessizdi. Beş saniye geçti, on saniye geçti ve iç çemberdeki bükülme yavaşça durdu. Hava berraklaştı. Hatlardaki beyaz ışık maviye geriledi ve sönmeye başladı.
Çember boştu.
Arka sıralarda biri derin bir nefes verdi. Velmar'ın omuzları düştü; yaşlı üstat haklı çıkmıştı ve yüzünde zafer yoktu, yalnızca yorgunluk vardı. Gözlemci lordların en yaşlısı başını iki yana salladı. Ogmios bir an gözlerini kapadı. İçinde beklediğinden daha keskin bir şey vardı ve buna hayal kırıklığı demek istemedi. Demek soru bu da değildi.
Kapanış sözleri için nefes aldı.
Çember cevap verdi.
Ses önce geldi. Kulaklardan değil, dişlerden ve kemiklerden duyulan, çok derin bir tınıydı; salondaki herkes onu aynı anda hissetti. Kandiller söndü. Zemindeki hatlar yeniden tutuştu, ama bu kez mavi değildi. Mor ve altın, iki ayrı ışık, hatların üstünde birbirine sarılarak yürüdü. İç çemberin ortasındaki hava bükülmedi.
Yarıldı.
"Herkes çemberden uzaklaşsın!" Ogmios'un sesi salonu buldu ama kendisi yerinden kımıldamadı. Üstatlar müritleri geri çekti. Lordlar duvara yaslandı. Yarık genişledi ve salondaki basınç arttı; kulaklar tıkandı, dizler ağırlaştı, arka sıradaki genç bir mürit dengesini kaybedip yanındakine tutundu. Kürsülerde kalan yüz dokuz kristal aynı saniyede çatladı ve toza döndü. Ritüel, bedelinin kalanını kendisi almıştı.
Ve o kısa anda Ogmios, yarığın içinden bir şeyin kendisine baktığını hissetti.
Ne bir yüz gördü ne bir şekil. Yalnızca izlendiğini biliyordu ve izleyen her neyse, ona hiçbir önem vermiyordu. Bakış bir an sürdü ve geçti. Ogmios'un dizleri titredi. Kırk yıldır ilk kez, kendi izni olmadan.
Sonra mor ve altın bir yıldırım, kubbeye değmeden, doğrudan çemberin ortasına düştü. Işık salonu bir an körleştirdi ve her şey bitti. Kandiller kendi kendine yeniden tutuştu.
Çemberin ortasında bir çocuk yatıyordu.
Kimse kımıldamadı. Çocuk on yedi, on sekiz yaşlarındaydı. Üstünde kaba yünden, bu kıtanın hiçbir terzisine benzemeyen bir giysi vardı. Yakasından görünen köprücük kemiğinin üstünde, dal gibi kollara ayrılan soluk bir iz duruyordu; yanık değildi, eski bir yara da değildi. Göğsü düzenli iniyor ve kalkıyordu. Yaşıyordu.
Velmar öne çıktı ve herkesin düşündüğünü, titreyen bir sesle söyledi. "Bu bir çocuk."
Ogmios cevap vermedi. Çemberin kenarına yürüdü, diz çöktü ve çocuğun nefesini, nabzını, göz kapaklarının altındaki hareketi sırayla kontrol etti. Elleri sakindi. Aklı değildi. Kapı vuruldu ve açıldı. Öyleyse arkasında bekleyen biri vardı. Bu düşünceyi şimdilik bir kenara koydu, çünkü cevabı bu salonda değildi ve cevabı olmayan sorular, tanıklar önünde düşünülmezdi.
Ayağa kalktı ve önce salona, sonra gözlemci lordlara döndü. Sesi her zamanki sesiydi.
"Kule görevini yerine getirdi. İmparatora bildirin." Bir an durdu. "Kahraman geldi."
Salon bir uğultuyla çözüldü. Lordlardan ikisi kapıya koşarken üstatlar çemberin etrafında toplanmaya başladı ve Ogmios, sesini yükseltmeden emirleri sıraladı: çocuk doğu kanadındaki misafir odasına taşınacak, oda sıcak tutulacak, kapıya iki nöbetçi konacak ve kimse, hiç kimse, çocuğa Ogmios'tan önce tek kelime etmeyecekti.
"Ve bir şifacı çağırın," dedi. "Koğuşta kim nöbetteyse getirin."
Genç bir mürit koşarak çıktı. Ogmios çemberin ortasındaki çocuğa son bir kez baktı. Uyuyan yüz sakindi ve bu dünyadan tamamen habersizdi. Yarın uyandığında bir yabancı olacaktı; dilsiz, kimsesiz ve bin yıllık bir efsanenin ağırlığı omuzlarında.
Sana kim olduğunu anlatacaklar, çocuk. Umarım anlatılanı taşıyabilirsin.
Kapılar açıldı ve nöbetçi şifacı, eteklerini toplayarak içeri girdi. Genç bir kızdı; siyah saçlı, nefes nefese ve gördüğü kalabalık karşısında bir an eşikte donakalmış. Ogmios ona çemberi işaret etti.
"Hastanız orada."