ลมยามเช้าพัดผ่านลานสำนักหลิงอวิ๋นแสงอาทิตย์อ่อนสาดลงบนพื้นหินทุกอย่างดูสงบ…เกินกว่าที่ควรเป็น
หลินเยว่รู้สึกตั้งแต่ก้าวแรกที่ออกจากเรือนว่าสิ่งหนึ่งในสำนักนี้ "ขาดหาย"
เซียวอวิ๋น
เขาไม่ปรากฏตัวไม่มีร่องรอยไม่มีแม้แต่เงา
นางเดินตามสัญชาตญาณผ่านทางเดินแคบขึ้นเนินหลังสำนักจนมาถึงเรือนเก่าหลังหนึ่งที่ไม่ค่อยมีใครใช้
ประตูไม้เปิดแง้มไว้
หลินเยว่ผลักมันเบา ๆกลิ่นเลือดจาง ๆ ลอยออกมาทันที
หัวใจนางหล่นวูบ
เซียวอวิ๋นนั่งพิงเสาไม้ใบหน้าซีดกว่าปกติลมหายใจไม่สม่ำเสมอเลือดซึมออกจากมุมปากอย่างไม่อาจกลบ
"ท่าน…"เสียงนางสั่น
เขาลืมตาขึ้นช้า ๆดวงตาคมคู่นั้นยังสงบแต่ความอ่อนแรงปิดไม่มิด
"เจ้าไม่ควรมา"เขากล่าวเสียงแผ่ว
หลินเยว่ไม่ตอบนางคุกเข่าลงข้างเขาหยิบผ้าสะอาดจากห่อสัมภาระออกมา
มือเล็ก ๆ สั่นเล็กน้อยแต่มั่นคงพอจะซับเลือดที่มุมปากเขา
เซียวอวิ๋นชะงักราวกับไม่คาดคิดว่าจะถูกแตะต้อง
"ข้าบอกแล้ว…อย่าอยู่ใกล้"เขาพูดเบา ๆ
"ท่านก็ทำในสิ่งที่ไม่ควรเหมือนกัน"หลินเยว่ตอบน้ำเสียงไม่ดังแต่ไม่ยอมถอย
เขาหัวเราะเบา ๆเสียงนั้นแผ่วราวกับจะขาดหาย
"ผลของการฝืนกฎ"เขากล่าว"สวรรค์เอาพลังไปส่วนหนึ่ง"
หลินเยว่เงียบไปมือกำผ้าแน่นขึ้น
"ถ้าข้าไม่อยู่ที่นี่…"นางพูดช้า ๆ"ท่านคงไม่ต้องเจ็บ"
ดวงตาเซียวอวิ๋นเปลี่ยนไปความสงบนั้นสั่นไหว
เขายกมือขึ้นชะงักอยู่กลางอากาศก่อนจะลดลง…ไม่กล้าแตะต้อง
"อย่าพูดเช่นนั้น"เขากล่าวเสียงต่ำ"ความเจ็บนี้…ข้าเลือกเอง"
เสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกเรือน
ศิษย์นักพรตสองคนเดินผ่านหัวเราะเบา ๆ
"ว่ากันว่าหญิงจากเมืองล่างพักอยู่ที่นี่""หน้าตางดงามนัก เสียดายดวงไม่ดี"
หลินเยว่ชะงักมือที่ซับเลือดหยุดลง
ยังไม่ทันที่นางจะพูดเซียวอวิ๋นเอ่ยขึ้นก่อน
"ไป"
เสียงเขาไม่ดังแต่เย็นจนศิษย์ทั้งสองสะดุ้งรีบถอยห่างโดยไม่กล้าถาม
เมื่อความเงียบกลับมาหลินเยว่เงยหน้ามองเขา
"ท่าน…"นางไม่รู้จะพูดอย่างไร
เซียวอวิ๋นหลบตาลมหายใจขาดช่วงเล็กน้อย
"เจ้าอยู่ในสายตาคนมากเกินไป"เขากล่าว"ข้าไม่ชอบ"
คำพูดนั้นเรียบไม่มีอารมณ์แต่หัวใจหลินเยว่กลับเต้นแรง
"ท่านเป็นห่วง…หรือ"นางถามเสียงเบา
เซียวอวิ๋นนิ่งเนิ่นนาน
ก่อนตอบเพียงว่า
"ข้าต้องปกป้องสิ่งที่ข้าเป็นผู้ก่อ"
หลินเยว่ายิ้มจางไม่แย้งแต่ในใจนางรู้ดี
สิ่งที่เขาหวงไม่ใช่เพียงคำสัตย์
เซียวอวิ๋นพยายามลุกร่างกายสั่นไหว
หลินเยว่รีบประคองแขนเขาพาดบนไหล่นางน้ำหนักนั้นทำให้นางเซเล็กน้อยแต่ไม่ถอย
"ข้าไม่เป็นไร"เขาพูดแต่เสียงไม่หนักแน่นอย่างที่ตั้งใจ
"ท่านโกหกไม่เก่ง"หลินเยว่ตอบน้ำเสียงอ่อนลง
เขามองนางใกล้กว่าที่เคยเป็น
ลมหายใจสองคนปะปนความเงียบแน่นจนแทบได้ยินเสียงหัวใจ
"หลินเยว่"เขาเอ่ยชื่อครั้งแรก…โดยไม่หลบเลี่ยง
"ต่อจากนี้ อย่าให้ใครเข้าใกล้เจ้าโดยไม่จำเป็น"เขากล่าว"ไม่ใช่เพราะเจ้าอันตราย"
"แต่เพราะโลกนี้…ไม่ควรได้เห็นเจ้ามากเกินไป"
หลินเยว่พยักหน้าหัวใจอุ่นอย่างไม่รู้ตัว
นางไม่รู้ว่าสวรรค์จะลงโทษเขาเช่นไรไม่รู้ว่าคำสัตย์จะพานางไปที่ใด
แต่รู้แน่ชัดเพียงอย่างเดียว
ตั้งแต่วินาทีนี้ความหวงของเซียวอวิ๋นไม่ได้ซ่อนอยู่อย่างเงียบงันอีกต่อไป