ยามค่ำคืนมาเยือนเร็วกว่าปกติ
หมอกบางคลี่คลุมสำนักหลิงอวิ๋น
แสงตะเกียงริบหรี่ราวกับไม่กล้าส่องสว่างเกินไป
หลินเยว่านั่งอยู่ในเรือน
หัวใจยังไม่สงบจากเหตุการณ์ยามเช้า
คำถามจากสวรรค์…ยังดังก้องอยู่ในใจ
"การทดสอบจะเริ่ม"
นางไม่รู้ว่ามันจะมาในรูปแบบใด
แต่รู้ดีว่า มันจะไม่เมตตา
ทันใดนั้น
เสียงกระดิ่งแผ่วเบาดังขึ้น
ไม่ใช่จากลาน
ไม่ใช่จากทางเดิน
แต่ดังขึ้น ในความทรงจำ
หลินเยว่สะดุ้ง
ภาพรอบกายบิดเบี้ยว
เรือนไม้จางหายไปช้า ๆ
เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง
นางยืนอยู่กลางทุ่งหญ้า
ฟ้าคราม
ลมอ่อน
กลิ่นดินคุ้นเคยจนหัวใจสั่น
หมู่บ้าน
หมู่บ้านในวัยเยาว์ของนาง
"เยว่เอ๋อร์!"
เสียงเรียกดังขึ้น
หญิงวัยกลางคนวิ่งเข้ามา
รอยยิ้มอ่อนโยน
ดวงตาอบอุ่น
มารดา
หลินเยว่ยืนตัวแข็ง
หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ
"ท่าน…"
เสียงนางแผ่ว
แทบไม่กล้าเอ่ย
หญิงผู้นั้นยิ้ม
ยื่นมือมาแตะศีรษะนาง
อุ่น…เหมือนจริงเกินไป
"เจ้ากลับมาช้าอีกแล้ว"
นางกล่าวอย่างเอ็นดู
"อย่าดื้อสิ"
น้ำตาหลินเยว่ไหลทันที
ความโหยหา ความคิดถึง
ถาโถมจนแทบยืนไม่อยู่
"ข้า…คิดถึงท่าน"
นางพึมพำ
"ถ้าเช่นนั้น"
เสียงหนึ่งดังขึ้น
ไม่ใช่ของมารดา
ไม่ใช่ของนาง
เสียงนั้นเรียบ
ชัด
เย็นจนหัวใจสั่น
"จงอยู่ที่นี่"
ทุกสิ่งหยุดนิ่ง
ท้องฟ้าเปลี่ยนสี
ลมสงบ
เงาหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
ชายในชุดครามเข้ม
ผมยาวถูกรวบเรียบร้อย
สีหน้าไร้อารมณ์
ในมือคือพู่กันยาวสีเงิน
ปลายพู่กันเปื้อนแสงเรืองจาง
ด้านหลังเขา
แผ่นม้วนหนังสือยาวลอยอยู่กลางอากาศ
อักษรทองเคลื่อนไหวช้า ๆ ราวกับมีชีวิต
หลินเยว่รู้สึกเหมือนลมหายใจถูกดึงออกจากอก
"ผู้เฝ้าบันทึกชะตา…"
นางพึมพำ
ไม่รู้ว่ารู้ได้อย่างไร
แต่หัวใจจำได้
ชายในชุดครามพยักหน้าเล็กน้อย
"ข้า หลิงซู่"
เขากล่าว
"ผู้บันทึกทุกการเกิด ดับ เลือก และละทิ้ง"
มารดาของหลินเยว่ายืนอยู่นิ่ง
รอยยิ้มยังอ่อนโยน
แต่ดวงตาว่างเปล่า
"นี่คือการทดสอบแรก"
หลิงซู่กล่าว
"ความทรงจำที่เจ้าปรารถนา
กับเส้นทางที่เจ้าต้องเดิน"
เขายกพู่กันขึ้น
ปลายพู่กันชี้ไปที่มารดา
"หากเจ้าเลือกอยู่"
"ความทรงจำนี้จะคงอยู่ตลอดไป"
"ไม่มีเคราะห์ ไม่มีคำสัตย์ ไม่มีสวรรค์"
พู่กันเคลื่อนไปอีกด้าน
ชี้ไปยังความว่างเปล่า
ที่เงาหนึ่งเริ่มปรากฏ
ชายในชุดขาว
ยืนอยู่ใต้ต้นท้อ
แผ่นหลังคุ้นเคย
เงียบงัน
"แต่หากเจ้าเลือกเดินต่อ"
หลิงซู่กล่าว
"เจ้าจะต้องสูญเสีย"
"ไม่ใช่เพียงความทรงจำนี้"
หัวใจหลินเยว่เต้นแรง
มือสั่น
น้ำตาไหลไม่หยุด
"ข้ากลัว…"
นางพึมพำ
ไม่รู้ว่าพูดกับใคร
หลิงซู่มองนาง
ดวงตาไร้ความเมตตา
แต่ไม่โหดร้าย
"ความกลัวคือสิ่งที่ทำให้การเลือกมีความหมาย"
หลินเยว่หันไปมองมารดา
รอยยิ้มนั้น…ช่างจริงเหลือเกิน
แต่แล้ว
เสียงหนึ่งดังขึ้นในใจ
อย่าจดจำมากกว่านี้…
หลินเยว่หลับตา
กำมือแน่น
ความเจ็บแล่นผ่านอก
นางก้าวถอยหลัง
จากอ้อมแขนนั้น
"ข้าขอเดินต่อ"
นางกล่าว
เสียงสั่น
แต่ไม่ลังเล
พู่กันของหลิงซู่หยุดนิ่ง
มารดาค่อย ๆ เลือนหาย
รอยยิ้มสุดท้ายยังคงอยู่
หลินเยว่ทรุดเข่า
ร้องไห้อย่างเงียบงัน
หลิงซู่มองนาง
ก่อนบันทึกอักษรทองลงบนม้วนชะตา
"มนุษย์ผู้ถือคำสัตย์
เลือกเดินต่อ
แม้รู้ว่าต้องสูญเสีย"
ภาพรอบกายแตกสลาย
หลินเยว่าสะดุ้งตื่น
เหงื่อชุ่มทั่วร่าง
หัวใจปวดร้าวราวถูกบีบ
เซียวอวิ๋นนั่งอยู่ข้างเตียง
สีหน้าตึงเครียด
มือกำแน่น
"เจ้าเลือกแล้ว…"
เขากล่าวเสียงแผ่ว
หลินเยว่มองเขา
น้ำตาคลอ
แต่ยิ้มบาง
"ใช่"
นางตอบ
"และข้าจะไม่ถอย"
เซียวอวิ๋นหลับตาลง
ความเจ็บแล่นผ่านสีหน้า
"สวรรค์จะไม่หยุดเพียงเท่านี้"
เขากล่าว
"ต่อไป…มันจะเอาคนสำคัญของเจ้าเป็นเดิมพัน"
หลินเยว่กำมือเขา
เป็นครั้งแรก
ที่นางเป็นฝ่ายแตะต้อง
"ถ้าเช่นนั้น"
นางกล่าว
เสียงมั่นคง
"ข้าจะปกป้องท่าน…เช่นเดียวกับที่ท่านเคยปกป้องข้า"
เงียบงัน
แต่ที่ไกลออกไป
ในแดนที่ไม่มีมนุษย์ย่างกราย
หลิงซู่ปิดม้วนบันทึก
สายตานิ่งสงบ
"การทดสอบ…เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น"