เสียงระฆังยามเช้าดังขึ้นเหนือสำนักหลิงอวิ๋น
สายหมอกคลอเคลียไปทั่วลานหิน
ทุกอย่างดูสงบ…เกินไป
หลินเยว่ตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก
ลมหายใจติดขัดราวกับอากาศรอบกายหนาแน่นผิดปกติ
นางก้าวออกจากเรือน
ยังไม่ทันได้เดินไปไกล
เสียงโกลาหลดังขึ้นจากอาคารพิธีด้านหลังสำนัก
"ศิษย์อาวุโสล้มแล้ว!"
"เร็วเข้า เรียกหมอ!"
หลินเยว่ชะงัก
หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ
เมื่อเข้าไปใกล้
ภาพตรงหน้าทำให้นางหน้าซีด
ศิษย์นักพรตหลายคนนั่งล้อมชายหนุ่มผู้หนึ่ง
ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากเขียวคล้ำ
ลมหายใจแผ่วเบา
"เป็นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด"
ผู้อาวุโสถามเสียงเคร่ง
"ตั้งแต่เริ่มพิธีชำระลานสำนักขอรับ"
ศิษย์คนหนึ่งตอบ
"ตอนแรกทุกอย่างปกติ…
แต่พอควันธูปเปลี่ยนทิศ เขาก็ล้มลงทันที"
คำว่า "เปลี่ยนทิศ"
ทำให้หลินเยว่รู้สึกเย็นวาบ
นางก้มมองฝ่ามือตนเอง
หัวใจเต้นรัว
เมื่อเช้ามืด
นางฝัน…
ฝันว่ากลุ่มควันสีเทาดำไหลวนรอบลานสำนัก
แล้วถูกดึงเข้าหาตัวนาง
"ไม่ใช่…เพราะข้า…"
หลินเยว่พึมพำ
แต่ความเงียบไม่ตอบกลับ
พิธีชำระลานถูกยุติลง
ศิษย์อาวุโสถูกหามเข้าเรือนพัก
อาการไม่ดีขึ้น
แม้ใช้ยันต์และโอสถ
"ไม่ใช่โรค"
ชายชรานักพรตกล่าวเสียงต่ำ
"เป็นเคราะห์…ที่ไม่ควรอยู่ที่นี่"
คำพูดนั้นเหมือนมีดแทงกลางใจหลินเยว่
"เคราะห์จะกระจาย"
ชายชรากล่าวต่อ
"หากต้นตอไม่ถูกแยกออก"
หลินเยว่ายืนตัวแข็ง
รู้สึกเหมือนทุกสายตาหันมามอง
แม้ไม่มีใครเอ่ยชื่อ
นางก็รู้ดี…ว่ากำลังถูกกล่าวถึง
คืนนั้น
หลินเยว่านั่งอยู่ในเรือนเพียงลำพัง
แสงตะเกียงสั่นไหวตามลมหายใจ
นางกำมือแน่น
น้ำตาไหลเงียบ ๆ
"ข้าควรไป…"
นางพึมพำกับตัวเอง
"ไม่ควรอยู่ที่ใดนานนัก…"
ทันใดนั้น
ลมเย็นพัดผ่านเรือน
แสงตะเกียงไหววูบ
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเงียบ ๆ
เซียวอวิ๋น
เขายืนอยู่ห่างออกไป
ไม่แตะต้อง
แต่ดวงตาคมคู่นั้นเต็มไปด้วยความกังวลที่ไม่อาจปิดบัง
"เจ้าไม่ใช่ต้นเหตุ"
เขากล่าวเสียงต่ำ
หลินเยว่าสะอื้น
เงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาแดงช้ำ
"แต่เคราะห์เกิดขึ้นตั้งแต่ข้ามา"
นางตอบ
"ไม่ว่าข้าจะอยู่ที่ใด ผู้คนก็เจ็บป่วย"
เซียวอวิ๋นหลับตาลงชั่วครู่
ราวกับตัดสินใจบางอย่าง
"เคราะห์นั้น…ถูกดึงมา"
เขาพูดช้า ๆ
"ไม่ใช่เพราะเจ้า
แต่เพราะสิ่งที่ผูกกับเจ้า"
หลินเยว่ชะงัก
หัวใจเต้นแรง
"คำสัตย์…ใช่หรือไม่"
ดวงตาเซียวอวิ๋นไหววูบ
เพียงเสี้ยววินาที
แต่หลินเยว่เห็นมันชัดเจน
เขาก้าวเข้ามาใกล้กว่าที่เคย
ใกล้จนหลินเยว่รู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ
"คืนนี้ ข้าจะฝืนกฎ"
เขากล่าว
"เพียงครั้งเดียว"
"เพื่อช่วยเขา?" นางถาม
"เพื่อกันไม่ให้เคราะห์นั้นแตะต้องเจ้า"
เซียวอวิ๋นตอบ
เสียงหนักแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
นอกเรือน
เสียงฟ้าร้องแผ่วเบาดังขึ้น ทั้งที่ท้องฟ้าไร้เมฆ
สวรรค์…กำลังจับตามอง
หลินเยว่รู้สึกถึงบางสิ่งในอก
ทั้งอบอุ่น
ทั้งหวาดกลัว
และนางรู้ดีว่า
ตั้งแต่วินาทีที่เซียวอวิ๋นเลือก "ฝืนกฎ"
เคราะห์ของนาง
จะไม่เป็นเพียงเรื่องของมนุษย์อีกต่อไป